Intro; Voor diegene die het ongepast, opdringerig of privé vind wat ik zo ga schrijven; Stop en ga wat anders doen. In ieder geval hoef je niet bang te zijn dat je ongewild geconfronteerd wordt met  foto’s en smerige details. Ook ik heb grenzen. Lees verder voor mijn eigen verslag over ballen, snijden en gevolgen van die twee samen.

Vrijdagmiddag 9 Maart 2012.

Het is zover. Nadat ik anderhalf jaar geleden al een afspraak had gemaakt bij de uroloog, gaat het vanmiddag gebeuren. Niet dat de wachttijd zo lang is hoor, maar ik kwam er destijds achter dat mijn toenmalige verzekering de ingreep niet vergoedde. Allemaal leuk en aardig, maar ga natuurlijk geen 500 euro betalen om in mijn zak te laten snijden. Dat moet “gratis”. Enfin, na mijn intake en onderzoekje begin februari bij de alleraardigste vrouwelijke uroloog mocht ik me dus 9 maart om 14.00uur melden voor het inleveren van mijn mannelijkheid. Klinkt zwaar overdreven, en dat is het ook. Gelukkig kreeg ik vooraf een mandje mannelijkheid met dubbelzinnigheden van Babs, mijn vrouw. Inhoud; borrelNOOTJES, biertjes, een stoere onderbroek, sigaren en het onvermijdelijke  zaaiZAAD. Lief, leuk, lekker, grappig.

De wachtruimte in het ziekenhuis was bijna leeg, reden voor ons om te denken dat ik zo aan de beurt zou zijn. Zou zijn, bleek later. Om de 5 minuten liep er wel een verveelde zuster of verpleger voorbij. Eén zuster speelde het klaar om in ons gezichtsveld minutenlang door diverse ramen naar buiten te gaan staan kijken. Ik was niet zenuwachtig, maakte me niet druk en was er helemaal klaar voor, maar ik voelde ineens toch enige irritatie opkomen door deze intimidatie. Prima dat ze geen reet te doen heeft, maar breng dat dan niet over op een wachtende man die zo meteen in zijn zak gesneden gaat worden. Misschien dat er daarom in het ziekenhuis vaak geen open gaande ramen zijn. Ik kan me goed voorstellen dat zo’n zuster door het raam wordt geflikkerd door een gefrustreerd wachtende patiënt. Zo nu en dan komt er ook een nors kijkende, in klompen en operatie-outfit gehulde arts voorbij. Strakke kaaklijn, grote handen, stuurse blik, autoritair loopje. Babs noemt hem heel grappig de slager. Ik vermoed het ergste. Het is bijna 15.00uur en ik wil naar de gapende zuster aan de balie lopen om haar te vragen of ze weet waar de naam “uroloog” vandaan komt. Ik weet het wel namelijk. Een dokter die ooit loog over een uur. Nu doen ze het godverdomme allemaal. “Meneer Thijs”, hoor ik een oudere verpleger die 5 meter bij ons vandaan staat vragend roepen en hij richt zijn blik op de, op mij en Babs na, lege wachtruimte. Veelbelovend. Ik sta op en vraag of Babs mee mag, maar dat mag niet. Jammer, had ik leuk gevonden.

“Onderkleding uit, formuliertje tekenen en op de behandeltafel gaan liggen, meneer Thijs.” Ik zie de beugels waar ik Babs al vaak tijdens haar zwangerschappen in heb zien liggen en weet dat het nu mijn beurt is. “Bla bla bla, en de dokter komt zo”, hoor ik en mijn aalglad geschoren schaamstreek wordt ingesmeerd met ijskoude betadine. Ik had me vanmiddag niet meer extra moeten scheren, bedenk ik me als ik de betadine in mijn inmiddels oranje edele delen voel trekken. De deur gaat open en ja hoor, de slager stapt binnen. Met zijn karretje waarop ik tangen, spuiten en scalpels zie liggen neemt hij plaats tussen mijn hulpeloos hangende benen. Ik wil hem nog vragen of hij geniet van het uitzicht, maar hoor hem iets mompelen over de cd van Adèle die op staat en daarna kondigt hij het eerste prikje aan. Vooraf was ik geïnformeerd door een flink aantal mannen die deze belevenis al achter de rug hebben. Ik herken ineens het vreemde gevoel van gesjor aan mijn zaadleiders, waar ik de voorgaande weken al over gehoord had. Ik hoor duidelijk het geluid van een dichtklappend tangetje, gevolgd door een “Au, wat is dat?”, komend uit mijn mond. De dokter stelt me gerust; “Oh, dan is dat gedeelte nog niet helemaal verdoofd”, en gaat vrolijk verder. Ik zie niet alles, maar moet denken aan één van die vliegensvlugge fabrieksarbeiders uit een derdewereldland die je wel eens op Discovery Channel ziet. In minder dan 10 minuten heeft hij in me gesneden, wat geknipt, wat getrokken, wat geknoopt en me weer dichtgemaakt aan twee kanten. Uit gewoonte bedank ik hem en de slager verdwijnt weer. Waarom bedank ik iemand voor het snijden in mijn gezonde lichaam, nota bene in mijn trots? Die mij onvruchtbaar maakt? Okee, vraag en aanbod, dienst en wederdienst, dat weet ik ook wel. Ik wil het zelf. Eigenlijk zou ik nu toch geld moeten krijgen? Doordat ik nu niet méér kinderen kan maken, bespaar ik de maatschappij een hoop geld. Reken maar uit wat het kost als ik Babs weer zwanger zou maken. Zwangerschapsverlof, ouderschapsverlof en kinderbijslag is al een vermogen vergeleken bij die 500euro die ik zou moeten krijgen. Emancipatie heeft niet overal vruchten afgeworpen. Kutfeministen. Heel hun leven lang profiteren van anticonceptie, 16 weken betaald zwangerschapsverlof en als de man ze niet aan staat, krijgen ze nog een vette alimentatie ook. Ik heb altijd voor mijn condooms moeten betalen en nu laat ik me nog verminken ook zonder beloning. Mannen zijn zwak als het om opkomen van hun rechten gaat.

Blij verrast is Babs als ik een kwartier nadat ik haar verlaten heb, weer enigszins slapjes bij haar ben. Net als mijn bepleisterde oranje beste vriend voelt heel mijn lijf slap. Ik heb niet echt pijn gehad, de hele ingreep stelde echt niet veel voor maar eenmaal van tafel werd ik duizelig en warm. Heb ik vaker als er wat aan mijn lijf is, maar past nu even niet in het plaatje van de stoere man die ik wil zijn. Met een potje bestemd voor het inleveren van een zaadloos papje over 3 maanden verdwijnen we richting uitgang.

Heel zielig steek ik het parkeerkaartje in het apparaat en betaal. Op het moment dat “Pak uw kaartje” in het scherm verschijnt, vliegt het kaartje uit het apparaat en belandt bij mijn voeten. Totaal respectloos. Gelukkig raapt Babs hem op en waggel ik naar de auto. Thuis plof ik op de bank en neem me voor hier de komende dagen niet vanaf te komen, zeker als na een paar uur de verdovingen zijn uitgewerkt en mijn onderbuik voelt alsof er aan de binnenkant allerlei mannetjes aan mijn leidingen aan het trekken zijn. Ik word verwend op een zorgelijke manier en ook onze jongens zijn uiterst voorzichtig met papa. Dat ze me ‘s avonds uitlachen als ik me moeizaam in een schone onderbroek hijs, neem ik ze niet kwalijk. “Haha papa heeft pleisters op zijn ballen” en de manier waarop gewezen wordt naar wat ooit het begin van hun leven was, getuigd niet van medeleven. Zachtjes trek ik één van de pleisters een stukje los en gun ze een blik op bloed en hechtingen. Hun lachende gezichtjes veranderen snel in pijnlijke blikken.
“Oei pap, dat is wel erg”, hoor ik op ernstige toon en versterk het tafereel met een verdrietig gezicht. Ze voelen zich schuldig dat ze me hebben uitgelachen. Mooi zo.

Ik neem me voor om me de komende week te houden aan de instructies van de slager. Rusten, weinig lopen, rusten, niet tillen, als het mogelijk is niet werken en -en voor het eerst in mijn sexuele carrière heb ik daar ook helemaal geen trek in- geen sex.

De dagen die volgen vul ik met luieren en klooien op de laptop. Ben moe want slapen lukt niet super. Ben een buikslaper en dat zit er niet in. Ook op mijn zij liggen werkt niet, dan hangt het hele zaakje letterlijk aan een -oplosbaar- draadje en voelt het alsof het 100 kilo weegt. Overdag heb ik continu het gevoel alsof ik net van mijn zadel op de stang ben gestuiterd en elke dag gaat mijn vrijdag nog nietsvermoedend en glimmend goedje meer en meer lijken op de billen van potige smurf; harig en blauw. Nu is het wachten tot de hechtingen er uit gaan en ik me weer vrij kan bezighouden met hetgeen het leven zo leuk maakt. Maar ook weer met de was, stofzuigen en boodschappen doen. Geloof me, ik kan niet wachten tot ik alle leuke en niet leuke klusjes en taken in het huishouden weer kan doen, zolang daar maar een goed functionerend apparaat tegenover staat.

Nog 3 maanden, dan mag ik me met mijn potje imitatiezaad richting het lab haasten, waar bewezen gaat worden wat we allemaal al weten. Mannelijkheid; van buiten geschikt, van binnen ongeschikt.

Aan al mijn miljarden zwemmende vriendjes; sorry, de glijbaan is voorgoed gesloten.