This is the End?

Posted on December 17, 2012 by Marino

Er moet me iets van het hart. Ik hoop echt dat de wereld vergaat komend weekend. Nee, er moet me veel van het hart. Mijn impulsieve ik heeft het de afgelopen weken een aantal keren van mijn impulsbeheerser genaamd ritaline gewonnen. Op zich niets geks, dat kan allemaal best eens, impulsieve dingen doen. Helaas voor mezelf begin ik nu te twijfelen of de impulsen wel handig zullen uitpakken. Door iets te veel mee te gaan in de berichten dat het “Einde van de wereld” komend weekend gaat plaatsvinden, heb ik namelijk een aantal dingen gedaan die me leuk leken. Echter, als de Maya’s het fout hebben en de wereld gewoon blijft bestaan, kom ik in de problemen. Aanvankelijk was mijn plan om dit pas te posten als de wereld nìèt vergaat, maar dan komt het allemaal achterbaks over vind ik. Ook vind ik dat ik mijn publiek dit niet mag onthouden, voor het geval de wereld wèl vergaat. Dat jullie allemaal sterven met de gedachte dat ik jullie geen gedag heb gezegd, ik ben het jullie schuldig. Zonder apocalyptisch te gaan zwetsen, bedank ik jullie alvast voor het jarenlang slikken van mijn ongeremde, buitenproportionele onzin met hier en daar een serieuze of gemeende insteek. Voor het 50-tal fans dat mij is gaan adoreren en verheerlijken heb ik nieuws. Ik vind jullie zielig en verstoken van een eigen mening. Al die tijd heb ik gelogen tegen jullie met als doel een slaatje uit jullie te slaan, met succes. Ik dank jullie voor de giften die regelrecht in luxe uitgaven zoals hotelgebruik en drankrekeningen is gaan zitten.
Ik bied hiervoor mijn oprechte excuses aan en beloof plechtig dat ik -voor het geval dat we binnenkort niet branden in de hel- vanaf Kerst 2012 jullie giften ga inzetten ter bevordering van de wereldvrede.
Voor de vele lezers die mij betitelen als niet van deze wereld, geniaal en dichtbij God heb ik de bevrijdende mededeling dat deze gedachten kloppen. Thanx.

Waar ik spijt van heb? Laat ik bij het ophelderen er toch maar vanuit gaan dat de wereld niet vergaat. Dus dat we volgende week gewoon nog op het journaal kunnen zien dat her en der mensen elkaar uitmoorden uit geloofsovertuiging of om olie. Dat er nu ook op basisscholen idioten met legale wapens voor Rambo spelen (voor de jonge lezers; Rambo is een Amerikaanse moordmachine die omdat hij vroeger heel zielig was nu gezien wordt als held. Ondanks een spraakgebrek.). Dat er op grote schaal geld en wapens naar afrikaanse gebieden worden gestuurd, zonder er ook maar iets van terug te zien. Behalve de mooie documentaires op Discovery, maar ook die worden door zogenaamd westers geld gefinancierd. Westers, nog zo’n begrip wat we zouden moeten associëren met wat goed geregeld, sociaal en doordacht is. Bijvoorbeeld een huilende president die tijdelijk vergeet dat hij dagelijks verantwoordelijk is voor talloze slachtoffers wereldwijd. Dat we volgend jaar gewoon nog meer moeten betalen voor ons grootste en belangrijkste goed; onze gezondheid. Lichamelijk en geestelijk.
En het laatste ellendige waar ik dan toch maar van hoop dat ik er mee geconfronteerd word; de “concerten” van de Toppers in 2013. Alleen om dit zo te moeten typen hoop ik dat die meteoor of lichtbundel ons toch bereikt.

Wist je trouwens dat ik er uren over doe om een post te schrijven? Dat ik me nu besef dat ik nu dus veel andere, leukere en lekkerdere dingen kan doen dan research te plegen en herhaaldelijk op backspace te drukken.
Ben wel gek dat ik niet gewoon ga doen waar ik zin in heb. Zuipen, neuken, kroelen, naar de Efteling, streaken voor de Dalai Lama, de stekker eruit trekken bij Friso, niks meer te doen in het huishouden, me volproppen met van alles, naar Parijs gaan, knuffelen en tv kijken met onze kinderen en nog meer zaken die ik niet durf te typen. Ik ga niet meer werken, de jongens hoeven niet meer naar school, bestel eten i.p.v. te koken, masturbeer als ik dat wil en waar ik wil.

Waar het me eigenlijk om ging;
Excuses aan mijn werkgever, ik wil graag blijven werken en meende niet wat ik schreef. Sorry.
Bol.com, Wehkamp en andere schuldeisers; heb geduld. Ik dacht het allemaal nog nodig te hebben.
Kopers van marktplaats; mag ik mijn spullen terugkopen? Mijn vrouw wordt razend als ze ontdekt dat de vaatwasser, wasmachine en strijkplank weg zijn en haar kledingkast leeg is.
Meneer Rutte; Niet bang zijn. Ik liet me meeslepen na het zien van een paar films. Ik ga u niet met tape vastmaken aan een stoel, over u heen zeiken en laat staan mijn vieze onderbroek als prop in uw mond stoppen.
Meneer van de Texaco; ik wilde u niet beroven of bedreigen. Ik wilde gewoon graag weten hoe het voelt om met 80 km per uur een benzinepomp in te rijden.
Mister Obama; I did not fuck your wife. Honestly, I rather be eaten alive by German fetisjists than fuck the first lady.
Aan mijn Colombiaanse amigo’s; Ik wil mijn organen er niet uit laten halen. Eén long mogen jullie hebben, voor de helft van de prijs.
Ik zeg per direct mijn aanmelding als vrijwilliger bij de Zonnebloem en de Voedselbank op.
Tatjana S.; ik vind je geen hoer en ook geen onzekere lilliputter. Ook wil ik niet al die dingen die ik noemde in je stoppen. Verwijder je mijn laatste 43 apps alsjeblieft?

Vergelijk me niet met die idioten van Doomsday Preppers op Discovery Channel, deze doemdenkers geloven echt in uiteenlopende rampscenario’s en zijn zo onzeker over hun eigen kunnen dat ze halsstarrig vasthouden aan hysterie. Shit. Dat doe ik geloof ik ook.

Dus; de groeten en tot ziens. Wie me nog wil spreken of om advies wil vragen moet snel zijn.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , , , , , | 4 Comments

Kerst en liedjes.

Posted on December 10, 2012 by Marino

Terwijl de Sint de haven amper uit is, kunnen we er al niet meer omheen. Je kan geen radio meer aanzetten of winkel binnenlopen zonder de jaarlijks terugkerende verzameling van zogenaamd gezellige liedjes aan te horen. Vraag me af wanneer het eerste groepje BNers met gebleekte tanden op TV verschijnt om mij vrolijke kerstdagen te wensen. In een overbelichte nep-huiskamer met perfecte kerstboom staan ze dan hand in hand naar me te lachen. Kerstgedachte mijn reet. Ze staan er alleen om hun eigen cover-cd vol met zogenaamd tijdloze kersthits te promoten. O ja, de kerstliedjes. Die je dus keer op keer op keer hoort op de radio. Die kun je gelukkig uitzetten. Kon dat ook maar in winkels, galerijen, wachtruimtes en andere plaatsen waar ik ongevraagd word geconfronteerd met de 32e versie van Winterwonderland. Of moet kijken naar huppelende homo’s die met meisjes in de sneeuw rennen en jaar in, jaar uit verkondigen dat het de laatste kerstmis is.

Meestal is het in Nederland gewoon somber en donker weer rond de kerst. Jan en alleman kunnen herhaaldelijk brullen wat ze willen, maar dromen over een witte kerst is zo’n beetje hetzelfde als in de wachtkamer van je huisarts hopen dat er een lekker wijf op schoot komt zitten; Het zou kunnen, maar ga er maar vanuit dat je gewoon door het raam naar buiten moet staren tot je een ons weegt. Of totdat de doorrookte stem van een andere patiënt de ruimte vervult met zinloosheid over het weer of dat het deze keer wel lang duurt. Ik denk dan altijd “Mens, jij hebt alle tijd, loop niet te zeiken”. En bedenk me hoe dat oud vel gebruikt kan worden als kerstboomstandaard. Gelukkig hebben wij zelf een standaard, waar sinds vanmiddag een bijna gratis Ikea-boom in staat. Moet je wel de weg naar de kassa vinden. Zonder gps en survivaltraining is dat een hele opgave. Lijkt wel op WipeOut voor ouderen. Draaideuren, roltrappen, liften en een gangenstelsel waar een mol een puntje aan kan zuigen, brengen je uiteindelijk naar de plaats waar je in ruil voor geld, zelfbouwrommel kan kopen en je getrakteerd wordt op smakeloze Zweedse producten, die volgens geel-blauwe mensen eetbaar zouden zijn. Kötbullar klinkt niet alleen verdacht. Het smaakt naar hoe je het fonetisch leest, maar dan ongewassen. Denk je na afgerekend te hebben dat je klaar bent met je missie. Nee dus. Naast de commercieel doordachte manier om klanten als schapen langs alle Ö en Ü producten te leiden, is ook de weg terug naar je auto een uitdaging. Liften, roltrappen en paden alle kanten op zorgen ervoor dat als je niet oplet binnen 5 minuten weer tussen 65 plussers en andere minderheden in de rij staat voor een koffieapparaat. Goed, daar komt onze boom dus vandaan.
Begeleid door “Rudolph the red nosed raindeer” strompel ik het sfeerloze terrein af en heb ik in maar één ding zin. Heel hard met mijn rechtervuist tot bloedens toe op de eerste de beste rendierneus slaan die ik tegen kom. Helaas kan ik die optie uitsluiten. Zeker helaas voor de medewerker van Ikea die mee stond te zingen. Bots. Daar heb je je red nose.

De kerstliedjes dus. Ik kreeg vanmorgen een idee en ondanks dat ik het nog moet uitwerken, wil ik het toch alvast even kwijt. Misschien dat er hier en daar een kleine aanpassing komt, da’s alles. Tussen haakjes zal ik er bij melden wat ik nog niet 100% weet. Goed?
Ik wil een benefietconcert geven voor een nog nader te bepalen goed doel (droevig kijkende kindertjes in Afrika bijvoorbeeld. Al vind ik het lood om oud ijzer. Zij klagen over honger en wij stoppen ons vol met de kerst. Dat is inderdaad krom. Staat wel tegenover dat het bij hun bijna altijd lekker weer is en wij in dikke jassen door natte sneeuw heen moeten. Is er ooit eentje zo dankbaar geweest dat hij jou uitnodigde om kerst in de zon te vieren in ruil voor jouw 10 gedoneerde euro’s?). De optredens wil ik laten verzorgen door een select gezelschap van zangers en bands die op de meeste Kerst Top 50-cd’s voorkomen. José Feliciano, Shakin’ Stevens, Faith Hill, Dana en niet te vergeten Chris Rea zijn enkele namen die hoog op mijn lijstje staan (ik heb nog niet gecheckt wie er nog in leven zijn, heb toch coverartiesten genoeg). Vanwege het christelijke karakter van Kerst nodig ik zoveel mogelijk priesters, bisschoppen, kapelanen en andere leden van Martijn uit en vul de rest van het stadion (het liefste de A’dam Arena, maar dat is meer om het uiteindelijke doel van mijn plan) met mensen die het leuk vinden om 80 euro uit te geven om te kijken en luisteren naar veelal vergane glorie. Wel wil ik Youp van ‘t H. ritueel laten slachten tijdens dit evenement en de rechten verkopen aan de hoogste bieder.
Enfin, mij lijkt het een prima idee om moslimterroristen over te halen een flinke bomaanslag te plegen. In het kader van “een mooie gelegenheid om een statement te maken tegen Christenen, het Westen en Ajax” moet er toch wel een baard zijn die tijdens de meezingversie van “Happy Christmas (War Is Over)” op het op zijn buik geplakte knopje wil drukken.

Als je na gaat denken over het hele idee van Kerst en de historische onvolkomenheid van het hele gebeuren, slaat het eigenlijk allemaal sowieso nergens op. Niet alleen omdat Coca Cola verantwoordelijk is voor de in de 19e eeuw ontstane vorm van het hele Kerstgebeuren, gevoed door onze eigen Sinterklaas die met veel van onze landgenoten de bootreis maakte naar –wat destijds nog het beloofde land leek- Amerika. De zwarte pieten werden geschrapt (niet gek gezien de verhoudingen tussen blank en zwart) en alle andere details werden vervangen door de Amerikaanse gedachte. Groter, meer en vooral commerciëler. Geen paard maar een hele kudde rendieren, meer opsmuk en met maar één doel. Geld opmaken. Uitbuiten. En om de wereld verder te verpesten met commercie. Coca Cola is verantwoordelijk voor de globalisering van Kertmis nieuwe stijl. In slechts een paar winters. Wat dat betreft petje af, de Kerk doet er al 2000 jaar over en verliest alleen maar terrein. Mensen gaan niet meer naar de kerk, zeggen dat ze niet geloven in het woord van god en de sprookjesboeken die verzameld zijn in het oude en nieuwe testament. Nee, de mensheid is meer ontwikkeld en slimmer geworden. Tuurlijk. Nu gelooft men dat veel geld uitgeven aan kado’s en massale vreetpartijen houden, de wereldvrede bevordert. Een paar dagen per jaar mooi weer spelen. Huilen om de talloze arme gezinnen en bokkige weduwnaren in films om ze de rest van het jaar weer te negeren. Nooit zie je in een zogenaamde feel good movie een vooruitblik dat de armen gewoon arm blijven en de weduwnaar eenzaam. Nee, die gedachte mag niet. Het moet allemaal goed zijn. Helaas merk ik ieder jaar meer dan het vorige dat onze maatschappij besmet raakt met de overgewaaide mooi-aan-de-buitenkant-mentaliteit. En ja, daar horen de liedjes ook bij. Ik walg nu al van de kerstedities van programma’s op TV. Met de Voice of Holland voorop. Feit dat het programma een Engelstalige naam heeft, verraad al dat Nederland géén Nederland is maar Holland, commercieel veel beter uit te buiten. Nederland Zingt van de EO bestond al en daar kijkt geen hond naar namelijk. Oh jawel trouwens, dat zijn toevallig de mensen die wèl naar de kerk gaan. Andere discussie. Leuk detail van The Voice is dan weer wel die Elf in de jury.
Kerst met…. (willekeurige naam van een BNer met veel vrije tijd) zal ook veelvuldig opgenomen worden in de programmering de komende weken. Leuk. Heel Nederlands ook. Staat daar Dries Roelvink op in het Zwitserse hooggebergte al zingend sneeuwballen te gooien naar Zwitsers die géén flauw idee hebben wàt hij zingt. Hijzelf ook niet, maar dat terzijde. Op de achtergrond klinken kerstbelletjes en dat is het dan met Kerst wat Dries betreft. Laat hem dezelfde liedjes zingen op de Maasvlakte in de regen, kijken of er dan mensen zijn die het langer dan 5 minuten volhouden zonder te zappen.

Omgekeerde secularisatie eigenlijk. Afzetten van wat van het geloof ons heeft geboden maar wel stalletjes inrichten en voor de enige keer per jaar een kerk bezoeken. Waar “Hoe leit dit kindeke” en “Nu zeit wellekome” nog het zelfde klinken als eeuwen geleden. Echte klassiekers hebben geen hulp nodig. Hoeven niet herschreven te worden voor een ongelovige B-artiest, om een oersaai cd-tje te vullen. Laat dat over aan de plaatselijke nachtegaaltjes die op hun knietjes zingen in de kerk omdat zitten tijdelijk niet gaat.

Ik laat mijn irritaties me weer een paar weken besomberen en begrijp de toename van zelfmoorden in deze zogenaamde feestmaand. Heeft helemaal niets te maken met somber weer, alleen zijn of het optische geluk van anderen. Het is ook niet te danken aan bijvoorbeeld Mud die je 24 keer per dag hoort krijsen dat “deze kerst wel erg eenzaam zal zijn”. Zolang we met zijn allen meegaan in de koopmarathons, op zondag massaal de Intratuin bestormen of onze kleding bevuilen met de de stinkdampen van gourmetsets en fonduepannen, blijven indoctrinatie-bedrijven als Skyradio en RTL4 doorgaan met hun louche praktijken.
Nee, het ligt allemaal aan de maatschappij. En helaas, dat ben jij.

Vrolijke Kerstdagen. Duhh.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 Comments

Brief voor Martine.

Posted on November 16, 2012 by Marino

Beste Martine,

Normaal gesproken stuur ik nooit brieven naar vreemden en het is voor mij zelfs nog maar zeer de vraag of deze brief ooit daadwerkelijk bij jou terecht komt. Als je dit nu echt aan het lezen bent, betekent dat, dat de redactie van de Revu de moeite heeft genomen om het door te sturen. In de Revu van week 32 heb ik deels met open mond, deels met ontroering jouw verhaal gelezen over de hel waarin je leefde dankzij de stalker die jouw leven jaren heeft gedomineerd.
Dat zo iemand zo’n impact heeft op je hele bestaan en je zoektocht om hem te vinden. Bizar dat je op eigen houtje een onderzoek bent begonnen naar die man (of vrouw?) waarvan je de identiteit nog steeds niet weet. Misschien ben je er inmiddels wel achter en weet je de werkelijke drijfveer van deze persoon nu, ik weet niet of het artikel lang geleden is geschreven noch wanneer je deze brief krijgt. Zonder al te gedetailleerd in te gaan op je hele verhaal, ben ik blijven zitten met een flink aantal vragen en een paar tenenkrommende dilemma’s. Ook wil ik je mijn verhaal vertellen. In de hoop dat je er iets aan hebt tijdens jouw verwerkingsproces of dat je, ook al klinkt het raar, bepaalde zaken in een wat positiever perspectief kunt zien. Het is natuurlijk heel bot om te zeggen, maar er zijn altijd mensen die het de afgelopen jaren veel slechter hebben gehad. Ik voel het als mijn missie om jou wat steun te geven en je sterker te maken, dat je weer zelfvertrouwen krijgt. Je zal het vervelend vinden om terug te kijken naar met name de afgelopen maanden, want als zelfs je zelfmoordpogingen niet lukken, hou je echt geen zelfvertrouwen meer over.

Ik ben Aad, woonachtig te Noordwijkerhout. Ook ik heb de afgelopen jaren te maken gehad met alles wat met stalken te maken heeft. Al van het eerste moment dat ik je zag, ben ik me er in gaan verdiepen. Die warme dag in mei zal ik nooit vergeten. Je zat daar op een bankje te wachten op de bus. Iets in mij dwong me om te stoppen met fietsen om eens goed naar je te kijken. Dat was de eerste maar zeker niet de laatste keer dat ik me tijgerend door de bosjes een weg door takken, zwerfvuil, volle condooms en hondenpoep heen moest banen. Mijn god Martine, wat vond ik je lelijk. Zo lelijk dat ik wel moest blijven kijken. Ik kon gewoon niet loskomen van je aanblik, bang dat je –als ik even niet keek- weg zou zijn. Ik moest je wel achtervolgen om te weten waar je woonde, om later foto’s van je te kunnen maken. Wie zou me ooit geloven anders, uitleggen hoe lelijk je was (en nog steeds bent) is onmogelijk. Soms moet men nu eenmaal “zien” om te “geloven”. Jij kreeg pas weken later door dat ik je in de gaten hield. Zegt ook weer wel wat over hoe wereldvreemd je bent en waarom mensen misbruik van je maken.

Bijvoorbeeld die keer dat je de politie belde omdat je portemonnee gestolen was. Je blinde vertrouwen in die man die zogenaamd je leidingen kwam controleren. Wie laat er nu ‘s avonds laat nog een in trainingspak gehulde surinamer binnen die zegt dat hij de meterstanden komt opnemen. Wat denk je dat hij deed toen je koffie voor hem ging zetten en hem alleen in de gang liet? Inderdaad, met mijn Nikon met AF-S 600mm f/4.0 G ED VR lens heb ik ook dit vanaf de overkant van de straat haarfijn kunnen zien. Ook de aanranding en mishandeling die volgde toen je hem in je slaapkamer betrapte heb ik met afschuw gevolgd en opgenomen. Als het niet zo donker was geweest in je huis, had die man het nooit gedaan. Hij zal zich vies gevoeld hebben achteraf, toen je met foto en reconstructie bij Opsporing Verzocht verscheen. Die reconstructie was een lachertje en de acteur leek in de verste verte niet op de werkelijke dader, ik heb de beelden herhaaldelijk bekeken. Misschien ben je nu boos dat ik nooit met deze beelden naar de politie ben gegaan, maar je zal begrijpen dat ik mezelf niet wilde verraden. Eerlijk gezegd dacht ik zelf dat je het niet zo vreselijk vond als dat je verklaarde in de uitzending. Zoveel aandacht krijg je niet vaak, zeg maar gerust nooit, van mannen. Dichter bij een one-night-stand zal je in mijn ogen niet komen.

Wat je waarschijnlijk ook nooit hebt kunnen bedenken met je suffe koppie, is dat niemand anders dan ik verantwoordelijk is voor alle kapotte ramen van de afgelopen jaren. Kostelijk heb ik me vermaakt met de voetballen die ik stuk voor stuk door je ramen heb geknald. De verf op je ramen, waarvan je het nut niet begreep (dat zei je door de telefoon tegen je baas op 12-10-2011 om 13.23uur)(o ja, ik heb al je gesprekken opgenomen, handig he!). Die verf kwam ook van mij. Na 6 keer een voetbal door de ramen te hebben geknald, zat er nul komma niks uitdaging meer in. Ben maar cirkels op je ramen gaan verven, dat maakte het moeilijker maar wel leuker! Hoe boos je op een gegeven moment was, dat je op je pantoffels naar de achterburen rende om te klagen over hun kinderen. Jij bleef ervan overtuigd dat zij al die ballen er doorheen jasten, haha! Dat dat hele gezin je ging naroepen en uitjoelen als je op straat liep maar ook dat ze je auto en fiets herhaaldelijk bekogelden met eieren, is echt je eigen schuld. Moet je maar geen onschuldigen beschuldigen.

Het heeft me zwaar geïrriteerd dat je de eerste zomer dat ik je kende, 2 weken op vakantie bent geweest. Van de ene kant was dat een mooie gelegenheid om de afluisterapparatuur en camera’s te installeren. Van de andere kant wist ik me niet veel raad met mijn vrije tijd. Zat ik daar elke avond thuis op de bank te luisteren naar het gemekker van mijn vrouw. Ook géén schoonheid maar ze kan tenminste behoorlijk koken. Kun jij niet zeggen. Althans, dat vinden die enige 2 vriendinnen van je. Daarom zijn ze nooit meer gekomen na het etentje dat je gaf. Dolenthousiast heb je toen dagen in de keuken gestaan. Je zong naar hartenlust terwijl je fanatiek sneed en bakte. Niet onverdienstelijk overigens. Die taart die je in de bijkeuken had gezet was best lekker. Ik heb hem geproefd toen ik mijn vingers aflikte nadat ik de dooie rat van mijn oudste zoon erin verstopte. Het gegil en de angst op jullie gezichten tijdens het aansnijden van de taart bleven lang op mijn netvlies branden. Dat die vriendinnen je nooit meer gebeld hebben, ligt niet alleen daar aan. “Jij” hebt ze namelijk wekenlang ‘s nachts lopen bellen op de raarste tijden en zei dan óf hele stomme dingen óf helemaal niks. Onvoorstelbaar wat er tegenwoordig mogelijk is met wat software en opnames van jouw stem. Surprise!!! Weer mijn werk, haha!
Ook al was het misschien niet zo netjes om je vriendinnen bij je weg te jagen, jij had niemand meer om mee op vakantie te gaan. Missie geslaagd. Behalve dan die keer dat je met je vader een week met zo’n bejaardenboot mee wilde. Die rolstoeltaxi die niet kwam? Yep, heb ik afgebeld. Zie jullie nog beteuterd uit het raam staan staren, al moet ik zeggen dat staan niet zo goed meer ging bij je vader. Wist ik veel dat hij per sé jouw ramen wilde lappen met de ladder uit je schuur. Soms gaat er wel eens iets mis helaas. Ik ging er vanuit dat je het zelf zou doen. Anders had ik het nooit in mijn hoofd gehaald om een aantal sporten door te zagen. Breng je mijn oprechte excuses over aan je vader, vind het echt rot dat hij nu zijn linkerbeen mist.

Je zal wel een donkerbruin vermoeden hebben dat ik nog veel meer gedaan heb om je een beetje te pesten. Uiteraard heb je daar gelijk in. Ik baal er enorm van dat je verhuisd bent en ik je niet meer kan zien. Soms denk ik wel eens dat je bent verhuisd omdat je zoveel ongewenste post kreeg, dat je het beu was om al die bezorgers aan de deur te krijgen met niet door jou bestelde dingen en eten, dat er ineens intieme foto’s van je opdoken op internet. Hoop dat je nieuwe werk bevalt, of heb je nog geen nieuw werk? Zelf vond ik het een meesterlijke email die ik via jouw laptop naar je directeur had gestuurd. Hoeveel directeuren krijgen er nou liefdesverklaringen per email van hun secretaresse? Of was hij er niet van gediend dat je de mail als Bcc; naar alle collega’s en leveranciers had gestuurd. Misschien had ik de passage over een trio met zijn vrouw en het gebruik van een voorbindpiemel achterwege moeten laten.

Genoeg openbaringen voor nu. Ik ben blij dat je uit de psychiatrische inrichting bent ontslagen en zoals je al zei in het artikel van Revu, op zoek bent naar wie er verantwoordelijk is voor al je “avonturen”. Weet het goed gemaakt; Als jij me jou adres geeft, vertel ik je alles. Doe dat alsjeblieft, mijn vrouw en ik zijn uit elkaar sinds jij uit mijn leven bent vertrokken. Ik werd chagrijnig, gewelddadig en uiteindelijk zwaar depressief. Ze hield het niet meer met me uit en ik kon er niks aan doen, ik was mezelf niet en totaal buiten zinnen. Weet je ook meteen van wie de vrouwenarm was die je vader in zijn kliko heeft gevonden.

Groetjes en hopelijk tot gauw,

Aad.                                 

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Voor mijn fans.

Posted on November 5, 2012 by Marino

Hallo beste lezers.

meer en meer word ik geconfronteerd met mensen die me aanspreken op het uitblijven van nieuwe blogs. Ik weet dat het lang geleden is dat ik jullie verwend heb met mijn schrijfkunsten. Sorry dat ik sommigen van jullie als een baksteen heb laten vallen, pas na de vele -treurige- brieven besefte ik hoe afhankelijk jullie van mij zijn geworden. Niet alleen vrienden, collega’s en internetkennissen hebben me aangesproken. Vaker en vaker werd ik de afgelopen tijd ook op straat aangesproken. Dat mensen me achterna liepen in de AH om me te vragen om toch alsjeblieft wat te gaan schrijven. Ik verontschuldig me dan door te zeggen dat ik Parientje niet ben, dat ze me verwarren met iemand anders. Teleurgesteld druipen ze dan af en mijn profane ik kan de intense droefheid in hun ogen niet aanzien, zodat ik me omdraai, ze achterna ren en ze een Parientje-Goody-Bag uitreik als schrale troost. De verwarring die ik dan achter laat, heeft echter vaak een tegendraads effect en resulteert regelmatig in stoeiende mensen die om hun leven vechten voor de inhoud.
Ik zal ter zake komen. Om mijn echte volgers een hart onder de riem te steken, zal ik bij wijze van toegift op mijn hele oeuvre nog één maal in de huid kruipen van mijn alter ego. De oplettende lezer heeft al gemerkt dat hetgeen hij/zij nu aan het lezen is, het toegift is. Als ik hierna namelijk nòg een post zou zetten, zou dat een toegift op een toegift zijn. Ik zou anders de eerste historische figuur zijn die zijn toegift aan zou kondigen. Geniaal gevonden dus dat ik mijn lezers een toegift geef terwijl ze het al aan het lezen zijn. Mijn krachten als ras-entertainer zijn dus nog zeker aanwezig, maar wachten als het ware als lava op een uitbarsting om daarna krachtiger dan ooit een stempel op de wereld te drukken. Intieme gedoseerde grootsheid, een nieuw thema.
De mensen die me goed kennen, weten precies waarom ik mijn inspiratie niet meer deel. Om dit uitvoerig uit te leggen, neemt veel tijd en letters in beslag. Vandaar dat ik het hier achterwege laat. Simpelweg komt het er op neer dat ik nog steeds getriggerd word, maar de behoefte, tijd en absurditeit niet meer heb om af te vuren. Voor mij een stuk fijner, voor jullie een noodgedwongen en opgedrongen lijdensweg.
Er zijn nog vele onderwerpen waar ik over kan schrijven. Nieuws, TV, de maatschappij, mijn omgeving en mensen om me heen zijn en blijven inspiratiebronnen. Ik weet het delen van mijn verontwaardiging, gevoel en visie niet meer over te brengen maar ga een poging doen. Ik doe het aan de hand van een lijstje, een prima werkend hulpmiddel voor als je gewend bent door chaos aangestuurd te worden.
Over de orkaan die het straatbeeld van New York gerestyled heeft. We hebben de beelden gezien en er wordt gedaan alsof het een enorme ramp is. De duizenden mensen die jaarlijks verdrinken in Bangladesh hebben in 30 jaar tijd minder aandacht gekregen dan de slachtoffers en materiaalschade in het Sodom en Gomorra van het kapitalisme. Ik word boos als ik een zogenaamd onafhankelijk instituut als de NOS herhaaldelijk bericht zie geven alsof de wereld vergaat. Het is niet erg leuk, zo’n orkaan, dat snap ik ook wel maar als je het dodental afzet tegen het aantal moorden per jaar, denk ik dat de 23 miljoen euro die het benefietconcert heeft opgeleverd misschien beter ingezet kunnen worden tegen de misdaad. De nalatenschap van de orkaan Sandy zorgt voor werkgelegenheid en dat is dus eigenlijk zo slecht nog niet. Dan denk ik niet alleen aan de verzameling uitgerangeerde artiesten op het benefietconcert, maar met name aan de opbouw en schoonmaak van het getroffen gebied. Als ik Extreme Home Makeover moet geloven , kunnen ze in de VS heel snel huizen bouwen van wat platen en mooi ogende maar waardeloze prutsmaterialen.
Voor zover Sandy, maar niet voor ik me nog uitspreek over de voor mij onbekende reden dat orkanen vrouwennamen krijgen. Is dat omdat “Sandy komt eraan, nog een paar uur en ze is er” klinkt als het begin van een goede avond, omdat een orkaan altijd extreem natte omstandigheden met zich meebrengt of ze een spoor van verwoesting achterlaat?
Mark Rutte en zijn besluiteloze papegaaienclub. Maken zichzelf al enkele jaren belachelijk genoeg, valt weinig aan toe te voegen wat nog niet gezegd is. Het braaf pratende gezelschap dat politici heet, weet ondanks dat ze zijn opgevoed met Karel en hete aardappel nog steeds geen kleur te vinden. In de bouwmarkt word ik doodgegooid met kleurenwaaiers en mijn nieuwe Smart TV heeft 64 miljoen kleuren. Hoe kan het zijn dat een elitair groepje pretendenten niet verder komt dan een donkerder of lichter tintje paars. Aangezien in mijn ogen alle ingewikkelde praatjes uiteindelijk verstommen in jammerlijke onzin, lijkt het me gewoon veel makkelijker om vanaf nu alleen nog maar over grijze kabinetten te praten. Dat zegt ook veel meer over de staat van een hoop aan verzorgingshuis toe zijnde leden van deze praatjesmaffia.  Grijs 1 komt er aan.
Soms zijn bruggetjes zo makkelijk. Van Grijs 1 naar 150 tinten grijs. Grijs 1 heeft 150 leden. De gehypte boeketreeks “50 tinten grijs” telt 3 delen. Toeval natuurlijk, al is de parallel voor wat betreft nietszeggend erg treffend. Strijkend Nederland is in de ban van de boeken van E.L. James. Helaas zegt dit veel over het waanbeeld dat ik had over de open, taboedoorbrekende en ruimdenkende maatschappij waarin ik dacht te leven. Dat ik er nu achter ben gekomen dat de Nederlandse vrouw gebiologeerd wordt door wat softe sm en een contract, doet mij vermoeden dat -ondanks alle inspanningen van inmiddels bejaarde authentieke feministen- de Nederlandse vrouw niet veel verschilt van hun collega’s die in een onderdrukte cultuur leven en een hoofddoek dragen.
Voor ik voorlopig voorgoed voor nog onbepaalde tijd afscheid van jullie neem, wil ik het zogenaamde “vondelingenluik” in Antwerpen aan de kaak stellen. Heftige protesten in 2000 toen het in gebruik werd genomen. Een alternatief voor de talloze pasgeborenen die op trieste manieren worden afgedankt. Ik verlaag mezelf vaak, maar ga hier geen grapjes over maken. Ook ik heb grenzen blijkbaar. Heb mijn eerste zojuist gevonden. De geitenwollen belgen waren fel tegen het luik omdat men dacht dat de drempel om baby’s te dumpen erg laag zou worden. Dat het geen lucratieve handel is, blijkt wel uit het faillissement van de Nederlandse winkelketen “Babydump”, welke er in deze context toch andere bezigheden op na bleek te houden dan meubelverkoop en kinderkleertjes. Dat er deze week pas voor de 4e keer in 12 jaar tijd gebruik is gemaakt, rechtvaardigt de keuze van het luik. De drempel moet letterlijk wel dermate hoog zijn opgetrokken dat pas bevallen vrouwen met geen mogelijkheid hun kind erin weten te krijgen. Wat ook een reden kan zijn, is dat er na het gebruik maken van het luik het hele justitionele apparaat in werking wordt gezet om de moeder (lees; crimineel) op te sporen. Lijkt me logisch dat de drempel hoger wordt, als je weet dat er na het ten vondeling leggen van je pasgeborene een ware klopjacht wordt gestart om jou te vinden. Niet leuk hoor. Zit je al onder de onderkant van de maatschappij, moet je je ook nog gaan verschuilen voor de politie. Heel gebruiksvriendelijk hoor. Zelfs een baby dumpen kan tegenwoordig niet meer anoniem. Best eng als je nadenkt over onze privacy. Als je je leven netjes leeft, is er niks aan de hand. Doe je iets wat afwijkt, wordt daar meteen verslag van gemaakt. Nu ook al bij daklozen, verslaafden en buitenlanders (sorry voor deze tautologie). Saillant detail, na de misdaad -want dat is het ten vondeling leggen, ook in België- heeft de moeder nog een half jaar de tijd om de baby terug te vorderen van de staat. Alsof het een tweedehands auto is.
Genoeg ellende, ik ga je heenzenden en hoop dat je uit mijn woorden de woorden haalt die jou kunnen helpen en sturen. Dat ik in welke vorm dan ook een bijdrage lever om ook jouw leven te verrijken. Hoe je het ook wendt of keert, de wereld draait om niemand anders dan mij. En daarom is het voor jou zo belangrijk om je vast te klampen aan de woorden, de lessen en het gevoel dat ik je geef. Als je nu rillingen voelt, zin hebt om op de grond te gaan liggen of hard mijn naam te roepen, doe dat dan gewoon. Laat je gaan, voel je vrij. Ik ben er om je te leiden, juist daar waar jíj heen wil. Niet zoals andere bekende leiders als Jezus en de Dalai Lama, die willen dat jij je onderwerpt aan wat zij goed vinden. Zo old fashioned vind ik dat. Ik ben hier onder de levenden om er voor te zorgen dat er zoveel mensen gelukkig worden. Mijn rol daarin hangt af van jouw wensen en behoeften. Ik noem het gekscherend wel eens mijn flexibele-God-zijn. Daar kunnen ik en mijn partner hard om lachen. Alsof ik flexibel ben, nee, zelfs ik heb mankementen.
Na deze wereldse informatie aan mijn publiek, moet ik zeggen dat het schrijven me weer enorm trekt. Ook weer eens wat anders, maar dat terzijde. Ik sluit niet uit om hierna nog een paar come-backs te maken, alleen moet ik daarvoor wel interesse hebben. Ik zie jullie brieven met slipjes, verzoeken om peetoom te zijn, mag-ik-met-je-mee-naar-NAC’s en er is weer een Parientje geboren kaartjes vanzelf in de bus vallen.
Groeten,
Jouw eigen Parientje
Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments