Anders?

Beste jongens en meisjes

ik was er vroeger zo eentje die bij schoolreisjes als een idioot de bus in vloog om een plek op de achterbank te scoren. Die altijd op zijn kop kreeg omdat ik doorging als anderen net stopten. Die altijd als laatste nog iets moest roepen. Die de practical joke net iets te ver doorvoerde. Anderen pijn deed omdat het nog net wel iets harder kon. Nee, ik heb geen katten in de fik gestoken, ben nooit opmerkelijk onzedelijk geweest (of er heeft nooit iemand iets van gezegd), noch ben ik met andere strafbare danwel expliciete feiten in de krant geweest.

Wel wist ik terugdenkend altijd dat ik anders was dan de rest en dat bevalt me tot op de dag van vandaag prima. Ik hou niet zo van doorsnee, van binnen hokjes, van stigma’s. Daardoor juist kan ik me kosteloos vermaken met het juist wel uitspreken van vooroordelen, zwart-wit denken en standvastig zaken verdedigen waar ik het zelf ook niet mee eens ben. Confrontaties opzoeken hoor ik om me heen, maar als ik hetzelfde denk als de rest, ben ik voor ik het weet doorsnee en nee, dax92s niet de bedoeling.

Het is makkelijk om samen ergens vóór te zijn, maar dit beperkt het vermogen om anders te denken en te kijken. Dit geldt voor anderen he, niet voor de alwetende ik.

Okxe9, mijn denkwijze gecombineerd met mijn gebrek aan concentratie en het letten op alles en iedereen, heeft er uiteindelijk wel voor gezorgd dat deze atheneum-klant na een aantal jaren blij moest zijn met zijn vingers-in-de-neus-mavo-diploma en daarna nog wat ander onafgerond gedoe.

Natuurlijk maal ik hier totaal niet om want ik heb immers het anders-zijn vast kunnen houden. Dat ik dat ook op andere manieren, met wel succesvolle opleidingen, had kunnen blijven, schuif ik even voor het gemak aan de kant. Dat zie ik nu ook wel. Maar wat is succes trouwens, heel vies woord eigenlijk. Succes is net als rijkdom onmeetbaar en geen afspiegeling van hoe je in het leven staat, had kunnen staan of gestaan hebt. Laatst wilde ik ergens wegfietsen, wist al dat ik een half uur lang zwaar wind tegen zou hebben. “Succes!”, zei een vriend toen ik de moed nam om op mijn fiets te stappen. Ben thuisgekomen, dus ik kan toch wel zeggen dat ik succesvol ben geweest die dag. De dag daarna meteen een roddelblad gekocht, maar ik stond er mooi niet in, wel een hoop anderen (van die mensen die ik van gezicht wel, maar van naam niet ken) die ook succesvol waren, net als ik. Niemand zag ik fietsen in dat blad! Wel hadden ze mooie huizen, veel te jonge vrouwen met rare vormen en soms ook een titel.

Een dag later zag ik, bij de tandarts in de wachtkamer, hetzelfde blad maar dan van lang geleden en verbaasde me dat diezelfde mensen er met andere huizen en vrouwen  in stonden, maar toen waren ze ook al gelukkig las ik.

Mijn jeugdige gestuntel met mezelf, al had ik het toen natuurlijk helemaal niet door, heeft me wel een talent voor relativeren, oplossingsvermogen en praktisch inzicht opgeleverd. Denk ik. In ieder geval voor mezelf. Weet wel bijna zeker dat ik voor anderen moeilijker te volgen ben, wat ik logisch vind, wordt door anderen vaak niet begrepen. Maar dat ligt niet aan mij, zij denken te beperkt en te klein.

Gelukkig zijn er heel veel mensen die anders denken (noem ze voor het gemak meute of schaapjes), dat zijn zij die het werk wel zien dat voor hun neus ligt en het nog systematisch weg kunnen werken ook. De normale mens in echt handig om er zoveel mogelijk van om je heen te hebben.

Als ik heel erg hard mijn best doe, kan ik soms zo door voor een normaal mens, maar zodra ik de ruimte heb, wijk ik als ik even kan toch af. Om het toch allemaal net iets anders te bekijken.