Denk na wat je zegt

Waarom zit ik soms zo te piekeren over o zo simpele dingen? O, dan moet ik eerst ook zeggen dat ik een hekel heb aan van die standaard, ondoordachte, automatische vragen en antwoorden.

“Lekker weer he”, is er een goed voorbeeld van, als een vreemde het tegen me zegt. Vraag dan niks! Ik kan zeggen, “ja inderdaad”, wetende dat je de komende 5 minuten (afhankelijk van de wachttijd, dus in het ziekenhuis; niet doen!!!) een nietszeggend en totaal nutteloos gesprek hebt, met als enige resultaat dat je socio-gesprekspartner je als hij eenmaal thuis is betiteld als die vriendelijke man in het ziekenhuis. De gedachte hieraan weerhoudt me er al van überhaupt antwoord te geven aan deze ministalker, die ook al lijkt mee te lezen wat ik aan het sms-en ben en ik overweeg te typen dat ik naast een lelijke, stinkende, potentieel gevaarlijke man zit die ik ga aanvallen als preventieve zelfverdediging. Dan houdt ie zijn mond wel!

Als ik antwoord met “..vind jij dat? Veel te warm, geef mij maar regen, wind en kou..”, zie je hem eerst verbaasd kijken en vervolgens iets antwoorden in de trend van “..ja, maar dat is ook niet alles”. Haren op mijn rug omhoog en ik kan alleen maar denken dat de komende 5 minuten langer gaan duren dan deze -overigens natuurlijk heerlijke- hele fuckin’ dag. De zuster komt me verlossen en ik mag me gaan voorbereiden op de volgende hersenscan, maar niet voordat mijn voormalige gesprekspartner me nog een “Tot ziens” meegeeft. Ik kan niet anders dan hem op een norse maar beleefde toon te antwoorden; “Dat hoop ik niet, meneer”.

Gisteren, in de gang op school hoorde ik iemand zeggen, “..de appel valt niet ver van de boom,haha..”, waarbij gezegd moet worden dat er een onbeheerste actie van een kleuter aan vooraf ging en de bijbehorende vader deze opmerking naar zijn oren geslingerd kreeg van de grinnikende moeder. Zo’n type dat sinds het krijgen van kinderen geen borstel meer aangeraakt heeft, de kledingsmaak van haar oma heeft aangenomen. Die afscheid heeft genomen van haar vrouwelijkheid.

Terug naar de appel en de boom. Wie heeft in hemelsnaam die uitdrukking bedacht. Hij, die een appel zag vallen en concludeerde dat de appel vlakbij de boom viel? Niet echt opmerkelijk lijkt me, erg logisch voor zo’n beetje alle dingen die aan een boom hangen, op blaadjes na dan. Heb nog nooit iemand horen zeggen “..de kokosnoot valt niet ver van de boom..”, eveneens niet minder waar. Zou heel raar geweest zijn als die ene appel 5 kilometer verder naast de kerktoren terecht was gekomen, dan was het werkelijk een spreuk waard geweest. Natuurlijk snap ik de strekking van de spreuk wel, maar tegelijk verbaas ik me over de overbodigheid en nutteloosheid ervan. Natuurlijk lijkt het kind op de vader, wel eens gehoord van genen, DNA en kopieergedrag? Als de moeder nou, kijkend naar de vader en meteen na de rare gymnastische uitspatting van de kleuter had gezegd  “..en nou eens kijken of papa dat ook kan..”, was dat veel leuker en directer geweest en had het vermoeden van aanwezigheid van enig intellect aan kunnen tonen. Terug bij de appel kan je zeggen dat bij deze moeder de boom geen hoogvlieger is geweest en ze zelf misschien zelfs nog wel aan de boom hangt, wachtend om te vallen en eindelijk vrij te kunnen denken.

Nog één dijenkletser, voor ik weer verder ga en stiekem net als ieder ander gewoon mens hoop straks een praatje om niks te maken.

“Hee. heb je het al gehoord???”, begint een vriend van me ons gesprek. Nee natuurlijk weet ik niet wat ik gehoord zou moeten hebben. De dag zit vol met geluiden, van de wekker ‘s morgens tot de toeterende vrachtwagen, het huilende kind drie tuinen verder of de radio. Niks van dat alles associeer ik direct met de vraag die met net gesteld is. Hoe moet ik weten wat ik op een nog voor mij onbekend moment over wie of wat gehoord zou moeten hebben, en dat jij het nou juist daar over wil hebben nu?

Kijk, als je pal voor me neus een boer laat, of een scheet die zijn weerga niet kent, zou ik de vraag redelijk verantwoord vinden.

Zeg gewoon meteen dat de overbuurvrouw van je oma met een zeldzame voetschimmel in het ziekenhuis is beland, en daar gebracht is achterop bij de pizzakoerier die toevallig zag dat ze instortte op straat. Dan, en alleen dan, weet ik wat je bedoelt met je vraag of ik het al gehoord heb. Hoef ik ook niet na te denken of ik iets heel belangrijks vergeten ben, omdat je het zo stellig vraagt en ik ga twijfelen of ik het onbekende antwoord niet had moeten weten. Niet meer vragen dus.